Keşke o gün “ben böyle şeylere gelemem” demeseydim, şimdi birbirimizin storylerine gizli hesaplarla bakıyor olmazdık. Belki bu kadar öfkeli davranmasaydım şimdi bu parkta tek başıma oturup ilişkinin bütün sezonlarını kafamda yeniden çekiyor olmazdım… Hepimizin hayatında vardır mutlaka keşkeleri, belkileri ve ilişkiler üzerine kurdukları sonsuz olasılıkları… 12 Eylül Cumartesi günü, DasDas Sahne’de, Takımyıldızları oyunuyla kendimi ilişkilerin bu sonsuz olasılıklar evreninin tam ortasında buldum.
Paralel Evrenlerde Bir Aşk Hikâyesi…
Çoklu evrenler teorisinde, gözlemlediğimiz evrenin dışında farklı fiziksel yasalara ve gerçekliklere sahip evrenlerin var olabileceği öne sürülür. Kuantum mekaniğinin laboratuvar deneylerinde ortaya çıkan tuhaf sonuçlarını açıklama çabasından doğan bu teori, İngiliz yazar Nick Payne’nin elinde bilimkurgu unsurları taşıyan bir aşk hikâyesine dönüşüyor. Böylesine bilimsel ve soğuk bilgilerle bir çiftin aşk hayatına mercek tutan Nick Payne’nin Takımyıldızları (Constellations) oyunu, olasılıklar üzerinden bizleri ilişkilerimiz ve kendimizle baş başa bırakıyor. Hayatımızı, ilişkilerimizi, seçimlerimizi, olasılıkları ve tabii kuantum fiziğini sorgulamaya başlıyoruz.
Takımyıldızları Oyunu Konusu ve Oyuncuları
Oldukça iddialı olan bu metin, Özge Erdem ve Kemal Kayaoğlu’nun oyunculuklarıyla sahnede güçlü bir karşılık buluyor. Bir partide tanışan bir arıcı (Roland) ile bir kozmoloğun (Marianne) ilişkisine, paralel evrenler teorisi ve kuantum fiziği üzerinden tanıklık ediyoruz. Şakacı bir Marianne, ciddi bir Marianne; öfkeli ve sabırsız bir Roland, umursamaz bir Roland… Âşıkların karakterleri de paralel evrenler üzerinde değişiklikler gösteriyor.
Bazen bir cümle farklı bir tonda farklı sonuçlar doğuruyor. Bazen bir nüans, hayat üzerinde büyük değişikliklere sebep oluyor. İşte bu noktada oyuncuların performansından etkilenmeden edemiyoruz. Paralel evrenler arasında öylesine hızlı sıçramalar yapılıyor ki, bu sıçramalar yalnızca oyuncuların karakter değişimleri üzerinden gerçekleşiyor. Özellikle Özge Erdem’in başarılı karakter geçişleri, seyircinin ilgisini hep diri tutmayı başarıyor.
Takımyıldızları’nda zaman doğrusal değildir. Hatta oyunun dünyasında zamanın kendisi de sorgulanır. Bu sebeple oyunda klasik dramatik yapıyı aramak doğru bir yaklaşım olmaz. Yani oyun metni başlayıp gelişip çatışmaya sürüklenip, düğümün hemen ardından sonuçla çözüme koşmuyor. Bir ilişkiye kuantum evreninde tüm olasılıklarıyla tanıklık ediyoruz. Metnin ele alınış biçimi zamanı doğrusal olmaktan çıkardığı için, doğrudan klasik dramatik yapıyı da reddetmiş oluyor. Buna rağmen birbirinden farklı da olsa bu ilişkinin başlangıçları ve sonları var. Tıkandığı anlar, çözüldüğü anlar… Bu yapı, izleyiciyi her an oyunun içinde tutuyor. Çünkü ilişkinin gelgitleri ve olasılıkları hepimizin hayatındaki ilişkiler evrenine çok yakın. Herkes kendine düşen payını alıp öyle ayrılıyor oyundan.
Gizli Kahramanlar: Sahne ve Sahne Arkası Çalışmaları
Metnin ve oyunculukların çok güçlü olduğu Takımyıldızları’nda sahnede sadece bir bank ve portalları simgelediğini düşündüğüm altı cam panel bulunuyor. Her biri farklı bir olasılığın sembolü gibi sahnede duruyor.
Tüm hikâyenin ve kurgunun oyuncuların karakter değişimleri üzerinden aktığı bu oyunda, mekânın metni destekleyecek şekilde sade kullanılması, oyun ve seyirci arasındaki ilişkiyi yine çok diri tutuyor. “Şimdi hangi evrendeyiz?” sorusuyla odağımız her daim oyuncuların üzerinde kalıyor.
Oyunla ilgili detaylara baktığımda, oyun çevirisini aynı zamanda oyuncu Kemal Kayaoğlu’nun yaptığını görüyorum. Yönetmen koltuğunda ise yine oyuncu Özge Erdem var.
Bu oyunun başarısında, etkileyici oyunculukların yanı sıra sahne arkasında yürütülen titiz çalışmaların da önemli bir payı olduğunu düşünüyorum. Metne dili, dramaturjisi ve rejisiyle bütünüyle hâkim olan yaklaşım, oyunun her anında seyirciye dokunan güçlü ve bütünlüklü bir yapıya kavuşmasını sağlamış.
Özge Erdem ve Kemal Kayaoğlu’nun etkileyici performanslarıyla güçlenen Takımyıldızları, tiyatro severlerin mutlaka görmesi gereken oyunlardan biri.
